منتظران

آقا اجازه! خسته ام از این همه فریب،
از های و هوی مردم این شهر نا نجیب

آقا اجازه! پنجره ها سنگ گشته اند،
دیوارهای سنگی از کوچه بی نصیب

آقا اجازه! باز به من طعنه می زنند
عاشق ندیده های پر از نفرت رقیب

«شیرین»ی وجود مرا «تلخ» می کنند...
«فرهاد»های کینه پرست پر از فریب!

باشد! سکوت می کنم اما خودت ببین..!
آقا اجازه! منتظرند این همه غریب...